Micromovie

A primeira vez que oín a palabra micromovie foi nunha conversa con Suso e cuns mozotes un pouco despistados. Seguín o rastro, entrei na web do concurso Curtas na Rede e lin que unha micromovie debe aterse a estas características:

-A micromovie terá unha duración máxima de 30 segundos. A temática é libre.

-A súa realización será exclusivamente mediante a cámara do teléfono móbil.

-Non poderá incluír ningún tipo de efecto de postprodución nin visual nin sonora.

Noutras palabras: vas a unha festa no pavillón da Bandeira (Silleda), localizas a uns baliraríns entusiastas, colles o móbil, daslle ao botón bermello e xa tes unha micromovie coma esta:

Valume, batume, esquilmo, estrume, molime…

Nós chamámoslle molime, pero a nosa lingua dá moito para elixir, como ben ves no título que escollín…
Este sábado fixo unha tarde xeitosa para ir ao monte e apañar o molime, un labor deses que van desaparecendo.

Grelos e vimbios

O primeiro domingo de 2009 deparounos unha tarde bastante xeitosa para estirar as pernas por Cachóns adiante. Boa ocasión para coller uns grelos e dar unha volta pola devesa mentras se conta un conto. Boa ocasión tamén para admirarse de cousas que xa non parecen desta época; tal é o caso, por exemplo, do cableado que leva a electricidade a unha aldea veciña e que, para que non arrastase pola chan, o foron enrollando nas árbores.

Se queres ver o vídeo da excursión, vai aquí.

Onde está o Mari Cris?

Para empezar, Mari Cris é, neste caso, o nome dunha motora recentemente adquirida por Suso, un amigo. Mari Cris -por certo, pronto deixará de chamarse así para ser rebautizado como Marpau, segundo teño entendido- vive en Portosín, e a Portosín pertencen as imaxes coas que se editou o vídeo que che ofrezo para felicitarche, coa túa venia, o ano novo.

Por certo, agradézolle publicamente a Suso terme posto en bandexa a posibilidade de utilizar por primeira vez o novo Adobe Premiere Pro CS4, a última versión do meu programa de edición de vídeo favorito (de entre os poucos que coñezo, aclaro). Moi recomendable.

Para ver o vídeo, aquí.

Léveme este unto!

Onte Falabarato estivo na Feira de Santos de Monterroso, evento ao que lle tiña gañas e ao que nunca tivera ocasión de asistir. E por alí vagaba, entre queixos, chourizos e cachuchas, cando apareceu Núñez Feijoo co seu séquito e uns reporteiros gráficos.

Se queres ver como xestiona o candidato popular estas situacións, vai aquí. Lembra activar a opción VER CON ALTA CALIDAD.

Elías, o home que tocaba o bombo

Noutro post anterior (como publico pouco, son bos de localizar) puxen un vídeo no que recollía imaxes gravadas entre Oscos e A Fonsagrada. Ese día traballei moito e xuntei unhas tres horas de filmación, repartidas entre a misa campestre, a procesión, o xantar, o baile, as varias actuacións do grupo folk Lume na Lareira…

Todo esto pasaba o 30 de agosto. Cando volvín ver ao amigo Cachafeiro -o xefe da delegación do Deza e Tabeirós que se deprazara ao evento-, recibín a nova de que un dos músicos morrera había xa uns días, ou sexa, pouco despois da visita ás terras norteñas. A verdade é que eu apenas coñecía a Elías, que así se chamaba, pero impactoume o feito de saber que aquel home que tocaba o bombo con enerxía a finais de agosto estaba enterrado a primeiros de setembro. Tan pronto como tiven tempo volvín repasar as cintas e rescatei unhas imaxes de Lume na Lareira no pobo de Santalla de Oscos. Eran as doce e media da mañá e estaban quentando motores para o que viría despois.

Para velo en YouTube, aquí.

A Saleta 2008

A semana pasada celebrouse en Siador (Silleda) a festa da Saleta, que ven sendo o nome da montaña na que se lle apareceu, alá polo século XIX, a Virxe María a uns pastores.

Póñoche un vídeo-resumo dos dous días nos que estiven alí coa cámara. Se tes paciencia, contra o remate da reportaxe poderás asistir á confirmación de que os milagres se siguen producindo nos tempos que corren, aínda que adaptados ás novas realidades. Cóntanolo, e non sen coña, o pulpeiro Plácido.

Ver vídeo en YouTube (recomendada a opción “Ver en alta calidade”)

Vodas de Prata

O penúltimo día das miñas vacacións, trinta de agosto, paseino en Asturias. Alí asistín, en calidade de amigo e cameraman, ás vodas de prata de Manolo e Maricarmen. A celebración fíxose cadrar coa romaría que todos os veráns ten lugar na Pena das Paleiras, en Oscos. Xantamos no Ventorrillo, que xa pertence á Fonsagrada.

Recollín case tres horas de imaxes en vídeo, moito máis do que acostumo gravar, das que che ofrezo unha escolma.

Se queres ver este mesmo vídeo en YouTube, fai clic na opción VER VÍDEO EN ALTA CALIDAD (dispoñible na esquina inferior dereita da pantalla de vídeo, xusto debaixo do rótulo REPRODUCCIONES).

Nova casa

Hai xa varios días que non dou accedido ao meu vello blogue e dame algo de mala espiña… tanta que decidín habilitar unha casiña para irme mudando pouco a pouco.

O meu [vello] blogue estaba nunha plataforma xa anticuada, a que ofrece ya.com, polo que espero que en WordPress vou atopar un aloxamento mellor.

Para acceder, xa sabes: www.xose.org ou www.ofalabarato.com

Considérate na túa casa.