De marcha si, pero non de copazos nin de pubs, non, senón de sendeirismo por unha ruta que se inaugurou o 10 de outubro en Cequeril (Cuntis).
A expedición contou cun convidado de excepción, o petroglifófilo Ángel Núñez Sobrino, que foi o encargado de poñer a nota erudita na metade do percorrido e que, xa aos postres, confesou o seu amor polo Umia con estas palabras: “El río Umia, proustianamente hablando, era donde nosotros nos bañábamos”.
Ver vídeo en Vimeo:
Ver vídeo en YouTube:
Seguín os sabios consellos de Alex Ghalpon e creei unha conta en Vimeo, un servizo parecido ao YouTube que ofrece unha gran calidade. Para probalo empecei subindo os tres vídeos nos que distribuín as imaxes que trouxo Eliseu da súa xira asiática. Así poderás comparar a calidade de Vimeo con YouTube, o gran referente.
Terceiro e último episodio da viaxe de Marta, Nacho e Eliseu a Tailandia.
Sei ben que son un dos blogueiros máis vagos do planeta dos blogueiros. Tanto é así que me sorprende moito -e moi gratamente, claro- que aínda haxa xente xente que siga pasando por aquí, á vista do tempo que tardo en actualizar este invento. Só vos podo dicir, tal como nas esquelas radiofónicas, “favores por los que anticipan gracias”.
Hoxe publico un novo vídeo das aventuras de Eliseu e dos seus colegas en Tailandia. Onte tocou Bangkok e hoxe veremos a esta xente desenvolverse con soltura polo norte do país.
Cando lle deixei a cámara a Eliseu para levar a Tailandia non imaxinaba que ía volver con catro horas de gravación. Púxenme a descargar as cintas ao ordenador e, mentras ía curioseando o material, fun vendo que a cousa daba para un resumo xeitoso. Aí vai, con permiso de Eliseu e os seus colegas (incluído don Mariano… XDDDD).
Na miña infancia eran moi comúns os partidos de fútbol entre solteiros e casados. Chamábanse amistosos, pero non por iso deixaba de haber tensión, piques e algunha que outra patadiña. Seino ben, que algún me tocou xogar…
O que che ofrezo agora é un vídeo doutro dos clásicos deportivos: un partido entre alumnado e profesorado, desta vez de baloncesto, que se xogou en Silleda no mes de xuño. Imaxina quen gañou…
Como manda a tradición, rematamos o curso cunha cea. Saboreados os postres e xa en plena tertulia, aproveitou Iván para ir pola cámara e recoller unhas imaxes.
A primeira vez que oín a palabra micromovie foi nunha conversa con Suso e cuns mozotes un pouco despistados. Seguín o rastro, entrei na web do concurso Curtas na Rede e lin que unha micromovie debe aterse a estas características:
-A micromovie terá unha duración máxima de 30 segundos. A temática é libre.
-A súa realización será exclusivamente mediante a cámara do teléfono móbil.
-Non poderá incluír ningún tipo de efecto de postprodución nin visual nin sonora.
Noutras palabras: vas a unha festa no pavillón da Bandeira (Silleda), localizas a uns baliraríns entusiastas, colles o móbil, daslle ao botón bermello e xa tes unha micromovie coma esta:
Nós chamámoslle molime, pero a nosa lingua dá moito para elixir, como ben ves no título que escollín…
Este sábado fixo unha tarde xeitosa para ir ao monte e apañar o molime, un labor deses que van desaparecendo.
O primeiro domingo de 2009 deparounos unha tarde bastante xeitosa para estirar as pernas por Cachóns adiante. Boa ocasión para coller uns grelos e dar unha volta pola devesa mentras se conta un conto. Boa ocasión tamén para admirarse de cousas que xa non parecen desta época; tal é o caso, por exemplo, do cableado que leva a electricidade a unha aldea veciña e que, para que non arrastase pola chan, o foron enrollando nas árbores.
Se queres ver o vídeo da excursión, vai aquí.
Comentarios recentes