ligar sen WhatsApp

Un vídeo dirixido por Iván, que exerce tamén de entrevistador.

por aquí pasa un río…

o río que flúe e o tempo que foxe… [pode que a máis vella de todas as metáforas]

 

Tamén en YouTube [aquí]

a caída da folla

Un veciño meu pasou uns días sen saír da casa. Botárono de menos na panadería e deron a voz de alarma. A policía acabou entrando no galpón no que vivía e precintouno cunha cinta de plástico despois de comprobar que estaba morto.

Diante da súa porta hai unhas flores e unha foto del que está chea de dedicatorias. O plástico co que se precintou a casa leva escritas estas palabras: POLICÍA. NO APARCAR.

 

Este vídeo pódese ver en YouTube pinchando aquí.

 

cianuro e ouro en corcoesto

Resulta que hai ouro en Corcoesto, no concello de Cabana de Bergantiños. E resulta que, por fortuna, tamén hai unha empresa disposta a extraelo. E resulta que esa empresa, mira ti, vai crear centos de postos de traballo para a xente da zona. Diríase, a teor disto, que a providencia divina fixo xustiza con esas sufridas e humildes xentes da Costa da Morte [véxase, por exemplo, este artigo de El Correo Gallego] nunha enésima reedición do conto da leiteira. Pastillita y a dormir!

Onte estiven nun acto do que seguramente non falarán os xornais. Un acto tan subversivo que a algunha persoa das que asistiron lle acarreará probablemente consecuencias desfavorables. Un acto ao que sabemos que non acudiu moita xente por medo a ser etiquetada de rebelde, díscola ou desafecta [e iso non mola]. E quizás mellor lles foi quedaren na casiña facendo os seus labores ou dando un paseo arredor das interminables fincas de millo forraxeiro, porque se, desafiando a finísima tea de araña caciquil, tivesen feito acto de presenza na Casa dos Veciños do Couto habían quedar tan noqueados coma min, ou máis, ao ir vendo en pantalla os datos que a propia empresa adxudicataria da extracción do ouro comunica no seu plan de explotación. Recoméndovos encarecidamente que, se tedes un minutiño dispoñible, vos acheguedes a esta ligazón e vexades a presentación completa. Aí vos enteraredes, por exemplo, de que para extraer o ouro de Corcoesto será necesario utilizar diariamente case tonelada e media de cianuro, cantidade suficiente para envelenar 2’7 veces a poboación galega!

Non sei a vós que vos parecerá, pero creo que este conto da leiteira tamén ten algo de truco… e demasiado cianuro!

o 68

Na sobremesa acabamos falando do feísmo. Soe dicirse que as comparacións son odiosas, e ata pode que sexa certo, pero ningún dos presentes era quen de evitar ceder á tentación de cotexar o que nos salta á vista por estes pagos co que pode verse noutras zonas do norte peninsular. Lembrei a miña viaxe primaveral á zona rural de Euskadi, un exemplo de intervención urbanísitica harmónica e respectuosa co hábitat, e pregunteilles aos meus acompañantes polas razóns de tan clamorosa diferenza. Eles, que son ben máis racionais do que son eu para estas cousas, puxeron sobre a mesa algunhas explicacións ben fundamentadas en cuestións históricas e demográficas.

Onte fun dar un paseo pola parroquia de San Xián de Sales, limítrofe da miña, e fíxen a foto deste buzón. Que ninguén pense que este apaño leva alí uns días, porque xa pasou máis dun ano desde que o vin por primeira vez. Na finca hai unha casa de pedra en boas condicións, do que deduzo que esa obstinación en manter este buzón é a manifestación dunha vontade estética radical. A Atracción do Abismo, sentenciou Lois Pereiro.

tango

Cheguei a aquel piso cunha mochila ao lombo para botar un mes nel. Calculei mal: vivín alí por enriba de seis anos, tempo máis que suficiente, por certo, para acumular un impresionante volume de cacharrada. O piso era un pouco triste e non tiña moi boas vistas. Non podía ser doutro xeito, porque estaba nunha das rúas máis feas de Compostela, e pola parte de atrás, que era onde eu durmía, daba a un patio de luces caótico e horrendo. E alí estaba eu, cómodo a pesar de todo, porque polos arredores daquela contorna tan depauperada deambulaban algunhas persoas que eu quero e que me queren. Algunha delas inda deixa neste recunchiño o rastro do seu paso.

Ademais, estaba o da ventá. En todas as casas hai ventás, pero é que eu daquela botaba moitas horas nela. Desde alí miraba o persoal que frecuentaba o bar de enfrente, unha especie de furancho que se anunciaba como hamburguesería, e desde alí seguía tamén o traballo dos da empresa de madeira, que estaban sempre apilando os taboleiros na rúa e atravesando os camións. Seducíame moito aquela mestura de estudantes, hippies, post-hippies, alternativos, currelas e xubilados que facían vida polos aledaños da Avenida de Lugo.

E tamén me seducía ela, e iso que aquela muller esnaquizada era unha absoluta descoñecida para min. Nin sequera sabería aproximarme á súa idade, que seguramente sería moita menos da que aparentaba. Polas tardes víaa pasar cara ao centro co seu andariño miúdo e un pouco torpe. Falaba soa as máis das veces. Nunca a vin acompañada e nunca a vin parando a conversar con ninguén. O misterio que envolvía a aquela muller deume que cavilar durante anos. Nunca falamos, pero non me facía falta cruzar palabra con ela para que me chegara a súa dor, marcada a ferro en cada enruga daquela cara denegrida. De onde viñan aqueles estigmas? Cal era a historia?

Uns anos despois, cando eu xa non vivía alí, atopeina apostada nunha esquina do Pombal, o antigo barrio de putas compostelán, convertido hoxe, supoño que en aras da modernidade, nun proxecto de zona cero da especulación inmobiliaria. Eu pasaba desde Galeras con abrigo e bufanda e vina negociando cun señor da miña parroquia, un coñecido de toda a vida que vivía só. Non sei ben como transmitir a sensación de tristeza, de frío, de humidade, de tenrura case imposible. De soedade compartida. Da soedade máis radical.

bosta

Ese mércores volviamos de Pontevea de facer a compra. Ao chegar a Gondelle, xa a un pasiño de Cachóns, deille un toque moi lixeiro ao volante. Que raro atopar bosta agora!, estrañouse meu pai. Eu nin reparara niso, por suposto, pois tan só modificara a traxectoria para evitar a salpicadura. Un puro acto mecánico, en definitiva. Nese momento souben que aquela pouca bosta ciscada pola estrada lle traía a meu pai a emoción dun tempo de pastorear vacas, de estrar as cortes, de apañar a herba e o molime, de decruar e de arrendar, de estender bosta na eira para a malla das fabas -as fabas para nós sempre serán ervellas-, de mil e un traballos que xa ninguén fai.

 

Tamén en Vimeo [aquí]

a felicidade era iso

Sabía que Iván estaba ilusionado co partido de Riazor. Hai cousa dun ano tocoulle vivir alí o descenso e levouno con bastante amargura. É unha destas persoas para as que o fútbol o é todo, ou case, e por iso gozou coma nunca co regreso á primeira división. Nunca o vira bailar,  pero onte bailou ao compás da coidada banda sonora elixida para a ocasión pola xente do Dépor.

Este vídeo vai dedicado a el. Non podía ser doutro xeito.

gala videoghit 2012

Glamur en Silleda, titulou La Voz de Galicia a crónica da gran gala do Videoghit 2012 que tivo lugar hai uns días na Casa de Cultura de Silleda. Aquí deixo o vídeo da primeira parte do acto.

 

Para velo en Vimeo, vai aquí.

videoghit 2.0 // time-lapse \\ zeltia

A idea de facer un vídeo só con fotografías levaba moito tempo rondándome. Como pasa con tantas outras cousas, só faltaba que aparecese unha chispiña que me levase á acción.

Pois resulta que apareceu a chispa, e foi no curso dunha conversa con Zeltia. Comentoume que quería facer un time-lapse -un palabro totalmente novo para min nese momento- e faloume das dificultades técnicas ás que se enfrontaba. Unha delas, posiblemente a principal, era dispor dun sistema que permitise facer fotos a intervalos regulares sen ter que estar pulsando o disparador.

Uns días despois púxenme a bucear pola rede e atopei un software gratuito que permite ampliar radicalmente as capacidades que traen de serie as cámaras réflex dixitais. Chámase Magic Lantern e incorpora, entre outras moitas cousas, un intervalómetro moi doado de axustar.

Resolta a cuestión técnica de base, o que fai falta é un trípode e gana de pasar horas mirando como a cámara queima obturador para acumular uns centos de fotos que darán para uns poucos segundos de imaxe en movemento.

O vídeo está na conta dos meus amigos/as de EtiColmeiro, que teñen en marcha o concuso Videoghit 2.0. Quen queira participar está a tempo!

 

bilbo

Cadrounos compartir o vagón do metro con dúas mozas que viñan moi alporizadas. A culpa, segundo parece, era do noivo dunha delas, que debía estar facéndose de rogar máis da conta. El que pierde es él, repetían a cada pouco.

[Esta é a última entrega da triloxía vasca]

anboto

Rodeamos o Anboto pola súa cara máis amable. Camiñamos durante varias horas e baixamos ao val para xantar. Algunhas ovellas levantaban o fociño uns segundos cando nos vían, así coma quen non quere a cousa, pero deseguida volvían ao pasto.

Na barra do restaurante tomamos uns zuritos e lemos a prensa. Na portada do Deia saía o alcalde de Bilbao declarando que confiaba en que a Virxe de Begoña lle axude ao Athletic na final da Copa contra o Barça.

 

Tamén en Vimeo, sen anuncios e con ese puntiño extra de calidade…