Si que empezou cedo o entroido este ano…
Con este vídeo empezo a serie Entroido en Oza 2010. Teño un pouco de mágoa pola calidade do traballo: por un lado, traballei de noite, que xa é unha eiva; polo outro, non tiña o meu mellor día como cámara. O que hai é o que hai.
Por certo, esa muller tan alegre e tan xeitosa que presenta o entroido é Consuelo, a miña madriña.
Quedaba na casa un paquetiño dunha excelente fariña de centeo. Xa se sabe que para un só dá algo de preguiza cociñar, así que aproveitei a visita de Eliseu para preparar dous almorzos xeitosos: un panciño e unhas filloíñas. Parece que lle souberon; polo menos, con fame non marchou.
Nunca traballei moito neste blogue. De vez en cando vou poñendo un vídeo… e punto. Hai polo mundo blogueiros e blogueiras aos que o corpo lles pide máis, ou que teñen máis que contar ou eu que sei… O caso é que hai quen produce moito e quen, coma min, case nada. Por se fose pouco, teño tamén o defecto de non contestar case nunca os comentarios que a xente me vai deixando, o que me convirte nun cibermaleducado.
Por todas estas cousas e outras que non veñen ao caso tiña pensado deixar de alimentar este recanto, que xa me leva dado as súas boas satisfaccións e que cría xa un proxecto esgotado. Ademais, hai tantas bitácoras por aí circulando que esta miña podía morrer tranquila sen que se enterase case ninguén.
Comentei todo isto con Aura, a entusiasta creadora de Harmonía de Cores, que me confesou que ela tamén estaba a punto de facer o mesmo co seu blogue. Falamos e convenceume para seguir un pouco máis co meu humilde proxecto, se é que pode chamárselle proxecto e esto que eu fago; non sei. En todo caso, é un recunchiño que para min foi durante bastante tempo algo así como o meu propio ceo.
Hoxe non publico ningún vídeo meu, pero quero compartir con Aura e con todos e todas vós un traballo de Roberto Pérez Toledo que se titula, precisamente, Nuestro propio cielo. É un pouco “pastelero”, como apuntou o colega Eliseu, pero a min gustoume. Será que estou algo “bizcochón” esta tempada.
Unha aperta.
Mira que está facendo frío estes días, pero eso non é impedimento para que Esther e Pedro boten o pé fóra da casa e vaian facendo os traballos que tocan en cada momento.
No vídeo de hoxe podes velos apañando os vimbios e preparando un porraliño de leituga abonado tan só con esterco das galiñas e con borralla. O día que arrinquemos as primeiras follas para facermos unha ensaladiña será unha festa.
Estes días ándoche un pouco melancólico. Será cousa do Nadal.
O caso é que este estado de ánimo levoume a coller a cámara de novo e traballar un pouquiño nun vídeo meu e nos meus temas recurrentes: os meus pais e a miña aldea.
Vídeo en Vimeo:
O mesmo vídeo en YouTube:
De marcha si, pero non de copazos nin de pubs, non, senón de sendeirismo por unha ruta que se inaugurou o 10 de outubro en Cequeril (Cuntis).
A expedición contou cun convidado de excepción, o petroglifófilo Ángel Núñez Sobrino, que foi o encargado de poñer a nota erudita na metade do percorrido e que, xa aos postres, confesou o seu amor polo Umia con estas palabras: “El río Umia, proustianamente hablando, era donde nosotros nos bañábamos”.
Ver vídeo en Vimeo:
Ver vídeo en YouTube:
Na miña infancia eran moi comúns os partidos de fútbol entre solteiros e casados. Chamábanse amistosos, pero non por iso deixaba de haber tensión, piques e algunha que outra patadiña. Seino ben, que algún me tocou xogar…
O que che ofrezo agora é un vídeo doutro dos clásicos deportivos: un partido entre alumnado e profesorado, desta vez de baloncesto, que se xogou en Silleda no mes de xuño. Imaxina quen gañou…
Como manda a tradición, rematamos o curso cunha cea. Saboreados os postres e xa en plena tertulia, aproveitou Iván para ir pola cámara e recoller unhas imaxes.
A primeira vez que oín a palabra micromovie foi nunha conversa con Suso e cuns mozotes un pouco despistados. Seguín o rastro, entrei na web do concurso Curtas na Rede e lin que unha micromovie debe aterse a estas características:
-A micromovie terá unha duración máxima de 30 segundos. A temática é libre.
-A súa realización será exclusivamente mediante a cámara do teléfono móbil.
-Non poderá incluír ningún tipo de efecto de postprodución nin visual nin sonora.
Noutras palabras: vas a unha festa no pavillón da Bandeira (Silleda), localizas a uns baliraríns entusiastas, colles o móbil, daslle ao botón bermello e xa tes unha micromovie coma esta:
Nós chamámoslle molime, pero a nosa lingua dá moito para elixir, como ben ves no título que escollín…
Este sábado fixo unha tarde xeitosa para ir ao monte e apañar o molime, un labor deses que van desaparecendo.
Comentarios recentes