post

tango

Cheguei a aquel piso cunha mochila ao lombo para botar un mes nel. Calculei mal: vivín alí por enriba de seis anos, tempo máis que suficiente, por certo, para acumular un impresionante volume de cacharrada. O piso era un pouco triste e non tiña moi boas vistas. Non podía ser doutro xeito, porque estaba nunha das rúas máis feas de Compostela, e pola parte de atrás, que era onde eu durmía, daba a un patio de luces caótico e horrendo. E alí estaba eu, cómodo a pesar de todo, porque polos arredores daquela contorna tan depauperada deambulaban algunhas persoas que eu quero e que me queren. Algunha delas inda deixa neste recunchiño o rastro do seu paso.

Ademais, estaba o da ventá. En todas as casas hai ventás, pero é que eu daquela botaba moitas horas nela. Desde alí miraba o persoal que frecuentaba o bar de enfrente, unha especie de furancho que se anunciaba como hamburguesería, e desde alí seguía tamén o traballo dos da empresa de madeira, que estaban sempre apilando os taboleiros na rúa e atravesando os camións. Seducíame moito aquela mestura de estudantes, hippies, post-hippies, alternativos, currelas e xubilados que facían vida polos aledaños da Avenida de Lugo.

E tamén me seducía ela, e iso que aquela muller esnaquizada era unha absoluta descoñecida para min. Nin sequera sabería aproximarme á súa idade, que seguramente sería moita menos da que aparentaba. Polas tardes víaa pasar cara ao centro co seu andariño miúdo e un pouco torpe. Falaba soa as máis das veces. Nunca a vin acompañada e nunca a vin parando a conversar con ninguén. O misterio que envolvía a aquela muller deume que cavilar durante anos. Nunca falamos, pero non me facía falta cruzar palabra con ela para que me chegara a súa dor, marcada a ferro en cada enruga daquela cara denegrida. De onde viñan aqueles estigmas? Cal era a historia?

Uns anos despois, cando eu xa non vivía alí, atopeina apostada nunha esquina do Pombal, o antigo barrio de putas compostelán, convertido hoxe, supoño que en aras da modernidade, nun proxecto de zona cero da especulación inmobiliaria. Eu pasaba desde Galeras con abrigo e bufanda e vina negociando cun señor da miña parroquia, un coñecido de toda a vida que vivía só. Non sei ben como transmitir a sensación de tristeza, de frío, de humidade, de tenrura case imposible. De soedade compartida. Da soedade máis radical.

post

no mesmo barco

Xa case ninguén fala na sala de espera. Daquelas animadas conversas doutro tempo apenas queda hoxe un tímido bos días, ese saúdo de rigor que precede ao acto de sentar e coller un exemplar do Tierras, o xornal de balde que se distribúe con notable xenerosidade no centro de saúde de Cacheiras, ou ao de botar man do móbil para evadirse coa tecnoloxía e os seus misterios.

Pero el sempre queda de pé, alerta, en tensión, por moito que a súa visita teña un carácter absolutamente rutinario. Eu coñezo a orixe do seu medo e sei canta enerxía consome tratando de ocultarse. Seino non só por el: seino porque ese impulso tamén habita en min. Tardei anos en darme conta de que viaxamos no mesmo barco.

post

os trinta de iván

Esta semana fixo trinta anos o noso Iván!

 

 

Nota/ Este traballo foi gravado integramente cun teléfono móbil. Nunca antes usara un móbil para ningún dos meus vídeos e non cría que me fose dar as prestacións mínimas. Pois si que as dá.

post

unha nova glándula

Detrás miña, a lámpada vermella. O son do río á man dereita, do outro lado da ventá. Os meus ollos navegan polo teito. Péchoos.

-Concéntrate na respiración.

Confeso que nunca souben moi ben como seguir estas instrucións…

-Agora expulsa o aire amodiño. Así, moi ben.

Non precisa mirar, abóndanlle as mans para saber.

-Hai tensión nas dorsais, pero véxote máis lixeiro, máis aberto ás emocións…

E creo que leva razón.

Unha das técnicas que me aplica consiste nunha especie de arrolo. Ata hoxe nunca lle dixera que ese movemento me lembra o que fai meu pai cada ano cando prepara os pipos para o viño novo. Automaticamente vou proxectando a imaxe de meu pai e asisto á cerimonia da colocación dos pipos nunha esqueira tumbada no chan. Despois bótalles dentro auga e unhas pedriñas miúdas e ponse a arrolalos con paciencia. Así cada ano. Tamén este.

PS/ Hoxe entereime de que teño unha glándula que se chama timo.

post

o perigo e o que salva

Onde está o perigo tamén medra o que salva
[Friedrich Hölderlin]

A nena non estaba cando empezou a cea. Estaba a mesa pequerrechiña, estaban os pratos, o viño [excelente], o pan… Estaba tamén a noite morna e estaban algunhas estreliñas que vixiaban a eira, pero a nena non.

A nena debeu ir cobrando vida mentres eu me distraía coa maxia da noite e coa comida esencial e saborosa.

A nena vivira naquela casa moitos anos antes e contoume cousas dun tempo no que aínda eu non nacera. Faloume daquel pai que a acariñaba e que lle dicía, coma se a arrolase:

-Voute matar, non teño outro remedio. Dime se prefires que te corte coa machada ou que te esgane.

-Eu non quero que me esganes, papá!!

Logo téñote que picar coa machada…

-Non, papá, eu non quero que me mates!

-Pero téñovos que matar a ti e á mamá… Non hai escolla, nena.

E a nena foime relatando moitos feitos semellantes, estarrecedores os máis deles, ata chegar á narración da fuxida que lle salvou a vida.

Penso moito naquela noite e naquela nena, sen ser capaz nin sequera de intuír de que estraña enerxía se pode alguén valer para falar desde o amor de cousas tan terribles.

post

lentura

Pedro colle unha variña e escaravella con ela no chan. A terra sae voando coma se fose cinsa.
Pónselle cara de circunstancias.

-Se non vén pronto unha reguiña, seca todo. Mira como agulletou o millo da veiga. Parece que está todo ardido. É unha pena.

-Pois a ver se chove un día enteiro, logo…

-Tal como está a terra, dígoche eu que un día non abonda. Mira para aquí [escaravella outra vez]: non ten lentura ningunha.

[Lentura (*). Outra desas palabras que xa case non escoito. Palabras que xa non se escoitan.]

O domingo pola noite, por fin, a chuvia. O luns pola mañá recibo un correo dunha persoa que manifesta a súa tristeza por culpa do mal tempo. En Cachóns, en cambio, a auga é recibida con alivio.

Pola tarde chove miudiño, como miudiño chove. Collo o paraugas e saio coa cámara. As pingas de auga nas follas, as maceiras vencidas polo peso do froito, os olores da terra húmida, as uvas maduras antes do seu tempo… Comprobo que a auga xa foi entrando na terra. Direille a meu pai que xa empeza a haber lentura.

 

Se pasas por aquí de cando en vez, xa sabes que teño costume de subir os vídeos a Vimeo e a YouTube. Creo que Vimeo dá un chisquiño máis de calidade, pero pode que sexa cuestión de prexuízos pola miña parte. Lembra que podes acelerar a descarga en Vimeo se desactivas a opción HD que hai no reprodutor. Para ver o traballo en YouTube, preme aquí.

(*) Lentura: Humidade que contén a roupa, os froitos ou a terra.

post

santa cristina do viso

Había tempo que quería ir visitar a Lois no lugar onde repousa.

Tamén en Vimeo [aquí]

post

20 ha cinsa

Ardeu Dornelas: vinte hectáreas convertidas en borralla. Non teño máis palabras.

post

[36579] dornelas

Pasou un ano desde a reconciliación, e ben que se percibe esa nova enerxía na vitalidade que foi collendo o xardín. Parabéns.

post

man con man

Cheguei alí coas mans nos petos. Con isto estou dicindo que non levaba cámara e que non tiña ningunha intención de gravar o recital. En realidade, creo que o que eu quería era ocupar un recunchiño, o meu recunchiño, e deixarme estar nel coma nun berce.

Sucedía que as poetas e a organización querían facer gravación do acto, pero non estaba claro se as cámaras que había por alí ían chegar para recollelo enteiro. Entón saín coma un foguete cara o coche e collín as cámaras e os trípodes e gravei o recital como mellor souben e puiden.

A sesión estendeuse bastante máis do previsto -ai, ese eterno problema!-, e notouse que na parte final xa había cansazo entre a xente. A este exceso contribuíu en grande medida o abondoso apoio audiovisual que utilizaron algunhas poetas, ata o extremo de chegar a convertirse, na miña opinión, nun obstáculo para o fluír da palabra e das emocións. Ademais, a tecnoloxía non estivo á altura: atascouse unha e outra vez e provocou constantes baixóns de ritmo. Un asunto para ter en conta noutras ocasións.

De todo o que vin e escoitei traio aquí unha regueifa entre Dores Tembrás e Olalla Cociña [elas xa aclaran que o que fixeron na súa intervención foi poñer a dialogar entre si as súas respectivas poéticas, pero eu estábaas vendo e pensaba que eran dúas regueifeiras moi ben levadas]

Tamén en Vimeo [aquí]

Off topic/ Un dos vídeos que se pasaron no recital titúlase Helena a escuras. Pareceume magnífico e púxeno no gúguel para saber máis. E cal é o primeiro resultado que san gúguel me ofrece para satisfacer a miña demanda? Nada máis nin nada menos que unha URL encabezada por este texto: Dónde tiene el Ford Focus el botón de apertura del capó? Boa pregunta.

post

a bolboreta das ás esmagadas

Levantei a vista. Diante nosa estaba unha muller que quería dicirnos algo.

-Estáis para una foto!

E marchou. Vin como se ía abrindo paso entre a xente co titubeo propio de quen xa leva unhas poucas cervexiñas no corpo e outra na man.

Pasaron uns minutos e regresou. Blusa branca elegante, o vaso de cervexa cheo ata os topes e un medio sorriso nos beizos. Pediunos autorización para sentar no noso sofá. Permiso concedido. O grupo de persoas co que ela viñera estaba a uns metros de nós. Mirábannos de esguello, os moi capullos.

-Si os molesto, me lo decís y me voy, ¿vale?

Contounos que xa estaba cansada de aturar a un dos seus acompañantes, concretamente a aquel home de bigotón preconstitucional que non paraba de falar. Parece ser que o fulano só sabía largar de si mesmo -que raro!-, e ese non era un tema de conversación que a apaixoase nese momento. Ao pouco tempo aproximouse unha das amigas do seu grupo e chamoulle cabroooonaaa [E digo eu que unha cousa é que che chamen cabrona, así polas bravas, e outra moi distinta que che digan cabroooonaaa, así como con picardía. Enténdese a diferenza, non?]

Saímos á rúa. Mirei a hora e sorprendeume que fose aínda tan cedo. Ela, a cabrooonaaa, veu camiñando con nós. A amiga e o resto do grupo ían un pouco por diante. Cando pasamos á beira das escaleiras da Quintana apareceu un chaval con pinta de recén levantado da sesta. As presentacións de rigor e o lacónico choque de mans. O mozo acelerou o paso: foi a súa maneira de dicir adeus.

-Se supone que es mi pareja. Lo que pasa es que tenemos una relación abierta.

Non perdín un segundo antes de preguntarlle que demo é iso dunha relación aberta. Púxose seria e ofreceume unha resposta que podería incluírse na Wikipedia.

-E ti levas ben iso?

-No, para nada.

Baixou a cabeza e calou.

post

paraíso[s]

Oínlle falar dela a María, pero non me animei a dar o paso. Tivo que vir Dores para que sentise a necesidade do encontro con ela. Ela é Alejandra Pizarnik.

[Onte, dúas horas ao teléfono, a quen se lle conte!, dúas horas de conversa con Z sobre encrucilladas, sobre medos, sobre cousas que se din en textos que aínda non lin, ou que parece que se din pero…

Despois de falar, estes seis versos que furan a noite coma seis coitelos]

%d bloggers like this: