post

colacao

-Xa sei que é unha tontería, pero non che levo nada ben que me empecen a chamar señora nos comercios e nos restaurantes.

-Pois a min fixéronme esta pregunta hai uns días: Xosé, xa existía o colacao cando eras pequeno?

post

filloíñas con tabasco

Como di sempre A Contramuleta, tomando prestadas as palabras de Eugenio D’Ors, todo o que non é tradición é plaxio.

post

o que me une a feijoo e a vázquez

Esta é unha foto do edificio da Xunta de Galicia que me mandou a miña amiga Merchi, grecolatinista de oficio, vivaracha de condición e santiaguesa del alma [que non é o mesmo que STV].

Por esas salas e por eses corredores por onde deambulan Feijóo e Jesús Vázquez andivo noutro tempo o Falabarato, que alí foi onde estudou o BUP e o COU. E non digo máis, que despois sábese todo.

post

dentamia

A alcaldesa [agora ex] de Silleda estaba de visita nun centro de ensino da localidade. A directora convidouna a facer un percorrido polo centro, aproveitando que era pola tarde e que as dependencias estaban case baleiras. Dixen case baleiras, mais non completamente baleiras, porque a esa hora había un grupo de persoas adultas que estaban dando clase nunha das aulas de informática. Alí chegaron a directora e a alcaldesa, cruzaron os saúdos de rigor e charlaron distendidamente cos presentes. A directora bromeou e dixo que aproveitasen a ocasión de ter diante a primeira edil para pedir o que necesitasen. Entón apareceu EL -sempre EL- e dixo:

-Pois eu quero unha dentadura nova para a muller!

Cando rematou a visita, achegueime ao pedichón e pregunteille como se lle ocurrira formular tan insólita demanda. Respondeu con absoluta naturalidade:

-Home, fanlle boa falta!

post

amores secretos/2

A finais de agosto propuxen unha votación para designar a persoa que se debería encargar de comentar unha canción de El Fary. Esther de Cachóns e H empataron a 17 votos, pero renunciaron e non houbo volta atrás. Daquela botei man de Zeltia, a terceira clasificada, e aproveitamos un día que se desprazou ás terras do Ulla para darmos un paseíño ao sol e falar, entre outras moitas cousas, de amores secretos.

Zeltia non me prohibiu enfocar a cámara cara ela, nin moito menos, pero quedoume claro que preferiría que non saísen imaxes súas. Podería ter optado por montar un vídeo con outros elementos, pero finalmente decidín resolvelo tan só con audio.

Aquí quince minutiños da conversación con Zeltia:

https://ofalabarato.files.wordpress.com/2010/09/zeltia-opina.mp3

[E aquí a canción de El Fary, para contextualizar]

post

outras panorama[s]

Cando o neno era neno, as verbenas das festas da parroquia [para nós sempre era ir ao baile] estaban amenizadas habitualmente por unha orquestriña. O neno lembra, entre outras curiosidades, que algúns vocalistas se dirixían ao público cun finxido acento sudamericano, unha marca de pestixio naquel contexto. Os músicos facían o que podían enriba dos palcos de madeira habilitados uns días antes polos membros da comisión de festas, sempre alerta ante a posibilidade de que se cortase a luz ou se acoplasen os micros. O neno non esquece aquel Se ruega al propietario del vehícalo con matrícula… nin as carreiras cos foguetes ou as escopetas de balíns coas que non había maneira de atinarlle a cousa ningunha. Tampouco esquece que a xente bailaba ao son daqueles homes traxeados: bailaban os matrimonios, bailaban as parellas formais e o baile era a peaxe pola que tiñan que pasar os/as que querían ligar…
Pasaron anos e o cada vez menos neno foi sabendo que o mundo das verbenas estaba a mudar. El xa non acudía a elas, pero escoitaba que se estaban a impoñer as grandes orquestras, capaces de montar espectáculos que mobilizan miles de persoas [Fun coa muller ver a Panorama / O sábado toca a París en Cuntis].
Este verán saltou aos medios unha polémica, con acusacións cruzadas entre diversos colectivos  e a orquestra Olympus, unha das grandes do país, á que acusaban de manifestar nas súas actuacións actitudes xenófobas, homófobas e, en xeral, discriminatorias.  Xusto neses días estaba o neno case nada neno nun lugar de veraneo e veu que estaban montando o escenario da orquestra Panorama, outra das potentes. Pois nada, haberá que vela. O espectáculo é fastuoso, cun xenerosísimo despregue de medios humanos e de recursos tecnolóxicos. Iso si, a xente mira, fai fotos e aplaude, pero non baila. Ninguén.

A finais de agosto fomos os da casa á romaría de Requián, na Estrada. Imos todos os anos. Vimos que contrataran un conxuntiño de tres músicos que, sen axuda de ninguén, ían maqueando o camión que levaron para convertilo nun esceario o máis decente posible. Despois de cear estivemos vendo un anaco da actuación. Case non había ninguén, a calidade do son e das interpretacións era cuestionable, pero o que me chamou a atención foi ver que a pouca xente que andaba por alí si que bailaba. E con entusiasmo.

post

meme

Teño un encargo de acedre para cubrir un cuestionario [un meme] que rula e rula de web en web.

As preguntas son:

Canto tempo levas como blogueiro?
Como te enteraches da existencia dos blogues?
Cinco blogues que sigo diariamente ou con moita frecuencia.
Es lector anónimo dalgún blogo?
Algúns autores que che acorden especial simpatía.
Con que cinco blogueiros irías de esmorga?
Con que blogueira pasarías unha noite de loucura sexual?
Namorácheste algunha vez dalgunha blogueira?
Estás satisfeito co teu blogo?

Pois aí vou.

Rexistrei o meu primeiro blogue no ano 2005 e chameille dalledalle para honrar unha delicada copliña popular [a muller do coxo / tén o conto roxo. / dalle, dalle, coxo, / non lle teñas noxo]. Unha das primeiras imaxes que publiquei naquel blogue é esta que poño hoxe, na que estou con meu pai. É unha foto que me encanta, por iso aproveito para ensinala sempre que teño ocasión.

Non lembro como souben da existencia dos blogues, pero supoño que sería ao velos na rede, digo eu. Son lector anónimo de case todos os blogues polos que paso, que tampouco son moitos. Hai algúns que reviso con máis frecuencia, pero permitirédesme que non cite a  ninguén en particular. Hai blogueiros e blogueiras cos que simpatizo, claro, pero non me imaxino metido nunha festa de bloggers, nin nunha kedada, nin en nada semellante. Cuestión de carácter, simplemente.

Pregúntame o Acedre -e xa lle vale- que con que blogueira pasaría unha noite tola.  Home, se se trata de pasar unha noite tola-tola-tola podería tantear a esta candidata.  De momento non estou namorado dela [tempo ao tempo] e o certo é que dubido moito da posibilidade de namorarme de alguén só polo seu blogue. Ata agora non me pasou, desde logo.

Estou satisfeito co meu blogue? Pois si. Xa contei un cento de veces que a primeiros de ano estiven a piques de pechalo [case non publicaba nada] e foi entón cando sentín a necesidade de reactivalo. Desde aquela actualízoo con certa regularidade e vou comprobando que arredor del se move un grupiño de visitantes que me fan sentir arrolado. Non podo pedir máis.

post

guisos de cores

Cores, sabores, recendos, memoria…

post

vocación

O veterano profesor de filosofía móvese con bastante máis soltura da que pode esperarse de quen camiña coa axuda de dous bastóns. É un gran orador, deses que se manexan ben en calquera rexistro, e cando fala move os bastóns coma se fosen aspas.

…   …   …   …   …   …

Chegou a hora do descanso e os asistentes vanse achegando ás mesas redondas repletas de xerras de café e de boliños. Falan, beben, comen, rin. Mesmo hai quen se atreve a botarlle un pitilliño. O profesor de filosofía está no centro da escea, coma de costume, cando lle formulan a pregunta do millón:

-¿Por qué te hiciste filósofo? Supongo que tenías vocación desde pequeño, ¿no?

[O profesor sempre atopa resposta para todo]

-Verás, eu de pequeno quería estudar ciencias. De feito, tiña intención de matricularme no bacharelato de ciencias. Cando cheguei ao instituto vin que había dúas filas, a de letras e a de ciencias, e coloqueime na de ciencias agardando a miña vez. Alí estaba eu, cos meus bastóns e a miña carpeta chea de papeis, cando vin vir cara min un conserxe, un daqueles conserxes autoritarios que había antes. O home encaroume e preguntoume que facía eu na  fila de ciencias. Nin me deixou falar. Empezou a gritarme que unha persoa coa miña minusvalía non podía entrar nun laboratorio, que á primeira que collese un mecheiro Bunsen prendíalle lume a todo e armaba a de deus. “Póñaseme na fila de letras, home!”, remachou de moi malos modos. Eu era un rapaz e aqueles eran outros tempos, así que fixen caso e matriculeime de letras. Dese xeito naceu a miña vocación de adicarme á filosofía.

post

o mar de zeltia

Hai que ter moito ollo co Mar de Zeltia, porque é un mar que pasa dos risos aos choros nun momentiño de nada: agora pódeche amosar a súa cara máis doce e agarimosa, pero non tarda nada en virarse unha criatura voraz e implacábel. Así o conta a propia Zeltia no texto que xenerosamente me cedeu para este vídeo [moitas grazas, Z].

Podes ler o texto de Zeltia [aquí]

post

Un baño?

post

A terceira lei de Newton

Foi grazas a un comentario que me achegou Zeltia como souben da existencia de Big Love, unha serie que percorre as penas e glorias dunha familia mormona que practica a poligamia.  Interesoume o plan, así que tirei de Megaupload e jDownloader e descarguei a primeira tempada. Empecei a vela e estame gustando.

O vídeo que poño hoxe é un corta-e-pega feito a partir de imaxes do primeiro capítulo, que me parece que pode ilustrar o enunciado daquela terceira lei de Newton que estudabamos na escola, a lei de acción e reacción, que rezaba así:

As accións recíprocas de dous corpos sempre son iguais e dirixidas en direccións opostas.

%d bloggers like this: