post

tango

Cheguei a aquel piso cunha mochila ao lombo para botar un mes nel. Calculei mal: vivín alí por enriba de seis anos, tempo máis que suficiente, por certo, para acumular un impresionante volume de cacharrada. O piso era un pouco triste e non tiña moi boas vistas. Non podía ser doutro xeito, porque estaba nunha das rúas máis feas de Compostela, e pola parte de atrás, que era onde eu durmía, daba a un patio de luces caótico e horrendo. E alí estaba eu, cómodo a pesar de todo, porque polos arredores daquela contorna tan depauperada deambulaban algunhas persoas que eu quero e que me queren. Algunha delas inda deixa neste recunchiño o rastro do seu paso.

Ademais, estaba o da ventá. En todas as casas hai ventás, pero é que eu daquela botaba moitas horas nela. Desde alí miraba o persoal que frecuentaba o bar de enfrente, unha especie de furancho que se anunciaba como hamburguesería, e desde alí seguía tamén o traballo dos da empresa de madeira, que estaban sempre apilando os taboleiros na rúa e atravesando os camións. Seducíame moito aquela mestura de estudantes, hippies, post-hippies, alternativos, currelas e xubilados que facían vida polos aledaños da Avenida de Lugo.

E tamén me seducía ela, e iso que aquela muller esnaquizada era unha absoluta descoñecida para min. Nin sequera sabería aproximarme á súa idade, que seguramente sería moita menos da que aparentaba. Polas tardes víaa pasar cara ao centro co seu andariño miúdo e un pouco torpe. Falaba soa as máis das veces. Nunca a vin acompañada e nunca a vin parando a conversar con ninguén. O misterio que envolvía a aquela muller deume que cavilar durante anos. Nunca falamos, pero non me facía falta cruzar palabra con ela para que me chegara a súa dor, marcada a ferro en cada enruga daquela cara denegrida. De onde viñan aqueles estigmas? Cal era a historia?

Uns anos despois, cando eu xa non vivía alí, atopeina apostada nunha esquina do Pombal, o antigo barrio de putas compostelán, convertido hoxe, supoño que en aras da modernidade, nun proxecto de zona cero da especulación inmobiliaria. Eu pasaba desde Galeras con abrigo e bufanda e vina negociando cun señor da miña parroquia, un coñecido de toda a vida que vivía só. Non sei ben como transmitir a sensación de tristeza, de frío, de humidade, de tenrura case imposible. De soedade compartida. Da soedade máis radical.

Comments

  1. Magnífico relato! Explícas moi ben as apariencias físicas, o entorno, os teus pensamentos…
    E unha historia que engancha desde o primeiro segundo, e un quere seguir hasta o fondo para saber o final, sobre todo cando falas do que ves a través da ventana, e como unha especie de cámara de fotos que …vai retratando todo o que ves e as sensacións que che produce. Describes tan ben a situación, que da a sensación para a persona que o lee, que o está vivindo!
    Casi se pode percibir a túa tristeza cando víches aquela muller no Pombal e a súa amargura, tristeza, soledad… E triste que ninguén se dirixira a ela si non era para solicitar os seus servicios. Quen sabe cantos sentimentos podería ofrecer aquela muller sufridora,e que nunca se atreverá a desvelar,porque posiblemente nunca conocera outra forma de vida!
    De vez en cando e bo volver a vista ó pasado para ver o avance e das voltas que da a vida.
    Noraboa unha vez máis Xosé,e sigue deleitandonos con estes relatos do pasado.
    Un saludo,Mari.

  2. Beato Darzádegos says:

    As fiestras ofrécense como marcos pra as diferentes paisaxes de cada día, de cada intre.
    Segundo queira o seu autor que debuxa con parolass presentaranos un distinto, desomellante.
    Os actuais marcos das fiestras xa non adoitan ser aqueles, tan bonitos, de madeira, mais é parte da súa evolución e lixeireza. O importante é asomarse a ela e contemprar cada personaxe, en aparenza felices?, fixendo as súas cotiás faenas.
    Dende unha fiestra, aberta, ademais chégannos os aires das rúas e as formas en que camiñan os seus persoaxes.
    Boísmo o retrato ao longo do día, de cada día, de cada vida
    Saúde e Ceibedade
    Deica d:D´

  3. Anónimo says:

    …un texto moi tenro,coma ti!

  4. Áptera says:

    Non sabía que viviras en Santiago. Coñezo esas rúas na zona da Avenida de Lugo e son tremendas!!!

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

A %d blogueros les gusta esto: