post

bosta

Ese mércores volviamos de Pontevea de facer a compra. Ao chegar a Gondelle, xa a un pasiño de Cachóns, deille un toque moi lixeiro ao volante. Que raro atopar bosta agora!, estrañouse meu pai. Eu nin reparara niso, por suposto, pois tan só modificara a traxectoria para evitar a salpicadura. Un puro acto mecánico, en definitiva. Nese momento souben que aquela pouca bosta ciscada pola estrada lle traía a meu pai a emoción dun tempo de pastorear vacas, de estrar as cortes, de apañar a herba e o molime, de decruar e de arrendar, de estender bosta na eira para a malla das fabas -as fabas para nós sempre serán ervellas-, de mil e un traballos que xa ninguén fai.

 

Tamén en Vimeo [aquí]

Comments

  1. …Non corta a pataca, a raspa…
    Un xeitoso video e cheo de saudade
    Saúde e Ceibedade…d:D´
    Deica

  2. Un vídeo precioso, delicado, elegante. Chegoume a través da pantalla o arrecendo das margaridas e sentín que me empapaba a auga mansa da chuvia…. e que se paraba o tempo. E seguramente así sexa porque polo patrón non pasa un aniño! que ben está!

  3. Eu tamén quería ter un Pedro que me fixera ratiños de pataca.

  4. pitimapitim says:

    Fermoso!!!

  5. xdafonte says:

    Houbo quen me preguntou que quero dicir cando falo “de estender bosta na eira”. Aclaro que non é ningunha metáfora. Cando chegaba o tempo da malla, collíase bosta e botábase nun caldeiro. Despois engadíase auga e remexíase ata que quedaba unha pasta bastante líquida que se estendía pola eira. Ao secar a bosta, a eira parecía asfaltada. Nesa superficie lisiña e doada de barrer facíase o labor da malla.

  6. Precioso vídeo. A pataca pareceume simpatiquísima.

  7. Felicidades para Pedro no día de hoxe!

    O biscoito de San Pedro”

  8. Eu tamén aínda estou a tempo de felicitar a Pedro e como dicían os nosos antergos “de hoxe nun ano”. Parabéns para Pedriño.

  9. Eu xa non cheguei a tempo de felicitar o Sr.Pedro, pero aínda que vai con moito retraso, aproveito para facelo. A verdade e que non pasa o tempo por él. Gustoume moito o da pataca, e o modo de tratala, vese que e un home moi coidadoso.
    O vídeo e estupendo, pero o que máis me gustou foron os paxariños voando, como os collíches en pleno vuelo. E algo espectacular e fantástico! e como non sigueme fascinando o movemento que fai o aire cando pasa por entre as flores, ou a auga que se move.
    O da “bosta” na eira e moi certo, eu non o vivín, sólo recordo as “mallas” pero meus pais sí que se acordan e falan as veces de este tema.
    Noraboa coma sempre Falabarato. Un saúdo, Mari de Piloño.

Trackbacks

  1. […] imaxes deste video poden parecer un intento de plaxiar o que colgou Falabarato onte no seu blog. O feito de ser gravadas no rural, a tan só 30 km. de distancia un do outro e […]

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

A %d blogueros les gusta esto: