post

a memoria mancada

No tuve amor a las palabras;
si las usé con desnudez, si sufrí en esa busca,
fue por necesidad de no perder la vida,
y envejecer con algo de memoria
y alguna claridad.
[Francisco Brines]

Non lembro ben os detalles, pero creo que a súa historia empezou no bar no que os dous paraban para xantar. Tería que tela a ela diante para que me dixera en que momento comezou a reparar naquel home calado e serio. Seguramente pasou bastante tempo antes de que se decidise a pedirlle permiso para sentar na mesa del. Despois viría, imaxino, unha longa tempada de conversacións, de lazos que se foron estreitando ao compás do café da sobremesa, cómplice unha vez máis.

O seu debeu ser un namoramento deses que van cocendo a lume lento, co mesmo vagar co que o orballo acariña pacientemente a terra ata enchoupala. E a eles xa nunca os ía abandonar aquela lentura, a pesar de ter que vivir a súa relación ás agachadas durante moitos anos de cruel clandestinidade.

Non deixaron de verse cando el enfermou do mal que o ía matar. Seguiron amañándose para estar xuntos cando e como podían, ás agachadas sempre, e ela viviu a lenta agonía do seu namorado coa angustia de saber con toda certeza que ninguén a avisaría cando el morrese.

Á fin, un baleiro no corazón, unha memoria que queima.

[Acordeime desta historia  mentres vía Bicicleta, cullera, poma (Bicicleta, culler, mazá), un excelente documental de Carles Bosch que lle dá protagonismo, precisamente, á loita por manter viva a memoria que se esnaquiza]

Comments

  1. Anónimo says:

    Preciosa historia, produceme inmensa ternura e admiración por atreverse a vivir os seus sentementos, a súa vida. Poder recordar é como volver a vivir.

  2. Que bonito que a pesar de vivir o seu amor en clandestinidade, ela non o abandonou na enfermedad. Eso sí que e amor!! e eso que non fixeran os votos matrimoniales decindo aquelo de.. creo, “hasta que la muerte nos separe”. Pero eso sí, os recordos permanecerán para sempre no seu enamorado corazón, ninguén podrá nunca roubarllos. Aínda que o mellor co paso do tempo se vaian esvaecendo, pero quedará a esencia. Quen pode saber o que pasa por unha mente no momento que unha persona vai perdendo a memoria?

  3. Non sei se queima ou conxela, pero corta a respiración……..

    Claro, que non sería a primeira vez que se escoitan cousas desconcertantes, desacougantes …
    _ Levaban uns trinta anos sin vérense nin falaren, é nos últimos días, xa ” sin sentidiño ” deuselle por chamar por él, e chamaba a berros…..
    Ou esta, de hai ben pouco :
    _Nas súas últimas miradas metía medo, non tiña máis que odio e rencore nos seus xestos; para con ela. Ela que tanto o coidoe….

    [ si que fas cavilar ti hoxe ]

    Unha apertiña, inesquecible.

  4. Os versos da cabeceira fanme cavilar.
    A historia que nos contas faime estremecer.
    Tamén sentir: tristeza, tenrura…

    Apertas con memoria.

  5. Terá agochado un berro no peito, onde tamén tería escondido o amor que lle escaparía polos ollos, se lle estendería polo pelo loiro, brillando de lonxe, porque o amor que sempre está non se pode tapar…
    Imaxino eu a angustia cando non se producía a chamada diaria,
    imaxino eu como pensaría no peor,
    imaxino eu como montaría garda no pasillo do hospital,
    para saber,
    para entrar a velo,
    para collerlle a man,
    para agasallalo cun sorriso, cos ollos cheos, co pelo loiro brillante.
    como tería que marchar co corazón encollido,
    porque,
    nos hospitais só montan garda a familia

    emociona a historia, emociona como a contas.(gustoume moito o do orballo, o da lentura)

    a memoria: tanto esforzo para esquecer
    e tan terrible cando non se pode recordar.

  6. Xa levo un tempo lendo as túas entradas do mesmo xeito: empezando polo final. Non me preguntes por que.
    “A memoria que queima”, dis, e con esas catro palabriñas condúcesme tamén á miña propia memoria, que non sei se me queima ou se me sepulta.
    Beixos.

  7. Anónimo says:

    Esa historia que cuentas, y a la que he llegado un poco por casualidad, me trae al presente muchas cosas. La peor de todas, sin duda, es eso que llamas clandestinidad, que puede tener su morbillo durante un tiempo, no mucho, hasta que se empieza a convertir en una losa. Yo también he esperado llamadas durante días enteros de soledad y miedo.
    Ahora que ya han pasado los años, me pregunto aún qué fuerza nos empuja a embarcarnos en estas relaciones tan complicadas. ¿Será la atracción del abismo, de lo prohibido?

  8. Estupendo relato. Parabéns!

  9. Áptera says:

    E que doado é facer xuízos das persoas: que se mira que cobardes eran, tantos anos “liados” e ás agachadas, etc. etc. Eu quédome co que ti contas e co xeito tan respectuoso co que o contas… Tocouche moi de preto esta historia?

  10. xdafonte says:

    Agradezo todos e cada un dos comentarios cos que lle dades vida a este recanto.
    Aproveito para responderlle a Áptera que non coñezo aos protagonistas desta historia triste e fermosa: todo o que sei é o que me contou alguén que a coñece ao detalle.
    Apertas.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

A %d blogueros les gusta esto: