post

a lúa é ausencia

entre os pequenos praceres, tamén o de rescatar un libro calquera
abrilo ao chou e ler mentres se vai achegando o sono…
e alá polo medio da noite
despertar co son do teléfono e correr para collelo
número descoñecido, di a pantalla
e colgan
son as catro da mañá e o libro na almofada
unha edición cutre de la destrucción o el amor, de aleixandre
páxina 101:  la luna es una ausencia

La luna es ausencia.
Se espera siempre.
Las hojas son murmullos de la carne.
Se espera todo menos caballos pálidos.

Y, sin embargo, esos cascos de acero
(mientras la luna en las pestañas),
esos cascos de acero sobre el pecho
(mientras la luna o vaga geometría)…

Se espera siempre que al fin el pecho no sea cóncavo.
Y la luna es ausencia,
doloroso vacío de la noche redonda,
que no llega a ser cera, pero que no es mejilla.

Los remotos caballos, el mar remoto, las cadenas golpeando,
esa arena tendida que sufre siempre,
esa playa marchita, donde es de noche
al filo de los ojos amarillos y secos.

Se espera siempre.
Luna, maravilla o ausencia,
celeste pergamino color de manos fuera,
del otro lado donde el vacío es luna.

O poema leva unha dedicatoria a Carolina Coronado, unha poeta do XIX. O Google fai o seu traballo e condúcenos ao seu poema La luna es una ausencia:

Y tú, ¿quién eres de la noche errante
aparición que pasas silenciosa,
cruzando los espacios ondulantes
tras los vapores de la nube acuosa?

Negra la tierra, triste el firmamento,
ciegos mis ojos sin tu luz estaban,
y suspirando entre el oscuro viento
tenebrosos espíritus vagaban.

Yo te aguardaba, y cuando vi tus rojos
perfiles asomar con lenta calma,
como tu rayo descendió a mis ojos,
tierna alegría descendió a mi alma.

¿Y a mis ruegos acudes perezosa
cuando amoroso el corazón te ansía?
Ven a mí, suave luz, nocturna, hermosa
hija del cielo, ven: ¡por qué tardía!

E aínda hai outro poema que tamén se titula La luna es una ausencia, de Gabriel Celaya:

De cuerpos en la nieve;
El mar, la afirmación
De lo total presente.
¡Adiós, pájaros altos,
Instantes que no vuelven!
¡Cuánto amor en la tarde
Que se me va y se pierde!
El mar de puro ser
Se está quedando inerte.
¡Ser mar! ¡Ser sólo mar!
Lo quieto en lo presente.
Y no luna sin sangre,
Blanco abstracto hacia muerte,
Máscara del silencio,
Teoría de nieve.
¡Ser mar! ¡Ser sólo mar!
¡Mar total en presente!

Comments

  1. Aaaai, se as almofadas falasen…… ou escribisen… ou contestasen…. ou abrazasen…
    [ que gran invento, serían ]

    leerei e releerei estes preciosos poemas de lúas , soños e ausencias !!!
    Nivos.

  2. Áptera says:

    Ai, ese terror de cando soa o teléfono en plena noite!
    As lúas, as ausencias, os cabalos de aceiro, os baleiros, as apertas.

    • Inda lle vas ter que agradecer á chamada descoñecida a noite de lúas que tiveches.

      Iso de coller a aleixandre,
      iso de abrir ao azar
      lembroume que tamén eu [sempre eu, of course]
      abrín aleixandre, ao azar, despois de moitísimos anos que o libro no andel, debaixo de outros,
      e o libro abriuse só, por as páxinas máis lidas,
      e vin manchas amarronadas en forma de círculos, bastantes manchas amarronadas en forma de círculos,
      pero non foi ata que lin o poema da páxina aberta que lembrei canto chorara eu sobre ese poema.
      Entón comprendín que os círculos marróns eran os sinais deixados polas miñas bágoas: as enzimas e o sal fixeron o seu traballo sobre o papel, durante máis de 20 anos, e alí se presentaban como vellas testemuñas da miña dor.

      [o poema agora xa non significa, máis ten memoria, unha memoria que conmove]

  3. Que bonito, estou por decir que case valeu a pena que te despertaran, ja,ja .Así poder gozar destas maravillosas palabras. Gustoume especialmente o poema que está dedicado a Carolina Coronado. E algo único e expresa moi ben, a calma e a tranquilidade que se respira cando se ve a luna. Para mín, e algo que me fai soñar e pensar, síntome en paz cando a miro, como si estuvera alí para poder tocala. A súa luz e mágica e chea de energía.
    Eso sí, hai que ter coidado,sobre todo cando hai luna chea. Dín as lendas que salen os lobos!!! A verdade non sei a cales se refiere, si os humanos ou os salvajes, ja,ja.
    Falabarato, seguro que despois de ler estas maravillas lograches durmir coma un anxeliño, e olvidar o susto de que te chamen a esa hora, e bo pa morrer de infarto.
    A mín, chamaronme un viernes as 5:15 da mañán, pensei que me iba a salir o corazón do sitio, porque o número facíaseme conocido, e era para que fora tomar algo.Non o podía creer! o que hai que oír!!E encima a invitación era pa un tal Toño, ja ja. Esta sí que foi boa!!!
    Un abrazo, Mari.

  4. Zeltia, gustaríame saber cal é o poema ao que fas referencia no comentario

  5. O poema chámase “El último amor”.
    buscando un enlace ao poema para poñercho,- xa que te interesaches-, atopeino recitado, no youtube, inda que a lectura permite darlle “unha lectura” máis persoal…
    [ogallá que tí nunca teñas que facer teu este poema

  6. Impresionante o poema, Zeltia. Impresionante.

    Falabarato, inda foi ben que o teléfono che soara a media noite (ogallá que non se repita a miúdo), mira cantas aportacións nos trouxeches grazas á chamada inoportuna dun descoñecido. Casualidade? Non sería que, no fondo, querías continuar a lectura cando o sono te venceu?
    Graciñas por agasallarnos cos poemas da lúa.
    (rescatarei o libriño de V. Aleixandre dalgún estante, vou mirar…)

    Estou con H: ai, se as almofadas escoitasen e falasen…
    Apertas matutinas.

  7. Grazas, Zeltia.
    [xa hai tempo que fixen meu este poema, pero inda non o sabía]

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: