post

santa cristina do viso

Había tempo que quería ir visitar a Lois no lugar onde repousa.

Tamén en Vimeo [aquí]

Comments

  1. Resúltame moi emotivo o video, todo el é moi evocador e eu son sensible a viaxar con esas ás, levada a mundos recreados… pola voz de Lois, pola canción que soa, unha das que el menciona no hospital: a man dereita á dereita do corpo…
    Emocionante ver a tumba co epitafio [non é o mesmo lelo na pedra que lelo no libro].
    E os cans, tan amigables, contribuen a aumentar a sensación de paz, de quietude, pero ao mesmo tempo de terrible soedade. [Unha estraña mestura de serenidade e tristeza]

    Unha viaxe ao Incio íntima e emotiva. Grazas por compartila.

  2. Nunca estiven no Incio, non pensaba ir ao Incio, pero agora xa sei que aproveitarei un día de agosto para ir ata alí. Grazas.

  3. Beato Darzádegos says:

    Bos días Xosé:
    Excelente, interesante y breve documento para quien merece una visita tan típica y galaica como “lembranzas dos nosos, daqueles que deixaron pousos nos nosos miolos”.
    Xosé, moi bo.
    Un breve saúdo.
    Deica logo amicus.

  4. Áptera says:

    Que Xosé este, pordió! Esperaches a que pasasen polo cemiterio todos os do “holding das letras galegas” para ter un encontro en soedade, non si?

  5. A verdade, Xosé, e, que che hai que levantar unha vez máis o sombreiro, por este magnífico traballo! Conseguiches, que un sitio tan triste, como e un cementerio, cobrase vida, a través da naturaleza, que captas tan ben ca cámara. Hasta os cans, parecen acompañar a Lois na súa derradeira morada. Noraboa! Gracias por permitir que os demais o vexamos, porque realmente parece que nos encontramos alí! A mín, xa me está gustando todo o que levo visto de Lois. O final vaime entrar o gusanillo da poesía, ten algo especial que encandila!

  6. Anónimo says:

    Dear Prudence…
    Me encanta la canción y me encanta esa santa Cristina de Viso que nos muestras en el vídeo. Estuve allí con los del “holding” (como decían en un comentario) y te aseguro que en ese momento pensaba que lo que me apetecía era estar allí sola y a solas, igual que tú.
    Muchas gracias por el trabajo. Se ve que está hecho desde el corazón.
    Nos vemos…

  7. carlos says:

    Grazas, Xosé, por compartir emocións.

Trackbacks

  1. […] Mitificando un pouco [eu mitifico, tí mitificas? el mitifica]. Peregrinamos a Santa Cristina do Viso, no Incio.  E o día foi tan […]

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

A %d blogueros les gusta esto: