post

loito

Tiña trece anos cando finou o meu avó Pedro, que era tamén o meu padriño. Uns meses antes xa morrera o meu avó José. Daquela aínda se mantiña viva a tradición do loito, aquel collage de gravidades e negruras varias, e a miña familia dispúxose a gardalo. Unha das cláusulas daquel loito era a prohibición de facer uso da radio e da tele, artiluxios aos que só se podía acceder na clandestinidade.

E un día pasou o que tiña que pasar. Eu ía coas vacas ao Choupelo, unha finca retirada ao pé do monte, e levaba unha radio pequena para entreterme. Desde alí podía ver perfectamente cando se achegaba alguén, de maneira que me sobraba o tempo para apagar o transistor. Pero ese día non: ese día despisteime e non me dei conta de que pasaban uns veciños co carro ata que os tiven a poucos metros de min. Demasiado tarde. Saudaron con naturalidade e seguiron o seu camiño, pero deixáronme no corpo un desacougo que me durou meses. Aínda me dura, sendo sincero.

Onte xuntei a miña madriña e a miña nai para que falasen do loito mentres tomaban o seu cafeciño da media tarde.

Tamén en Vimeo [aquí]

Comments

  1. Escoiteille decir a miña nai que sendo nova botou case 14 anos de loito. Morreron meus avós (4) e máis dous irmáns seus. Cando pasaron os anos e xa pudo vestir roupa de cores, dáballe vergoña. Pobre!
    Cando meu pai se dou conta de que morría un día díxonos: ti, por min, non quero que poñas loito máis que o día do meu enterro e ti, dirixíndose a miña nai, sei que o vas poñer pero quero que sexa só un ano e quero que poñas blusas con algunha floriña. Así o fixemos.

  2. Extraordinario !!
    A vida mesma si. Saber contala con esa gracia tan xeitosa , cos recordos cheos de cariño, ese é o mérito.
    E nosa a sorte por disfrutar con tanta xenerosidade compartida [ mira que me rin , imposible non facelo… ]
    O “teu delito” xa prescribeu home, fai como as túas Donas é rite, canta razón levan:
    feituquiño, feituquiño.

  3. Primeiro de todo, felicitar ás dúas protagonistas do vídeo, que gusto escoitalas!!

    Estou vendo (coma se fose onte) a caldeira ao lume con auga fervendo, o tinte, as prendas de distintas cores, especialmente un vestido de flores laranxas e unha chaqueta a xogo da misma cor de miña nai! E as presas de sal para que as teas non destiñiran tanto. Eu só tiña seis aniños cando se foi o primeiro avó e observaba asombrada e sen entender o motivo de tal drástica e absurda decisión. Tamén lembro a miña nai forrar a toda présa uns cantos botóns con tea de cor negra para coser nas solapas das chaquetas dos homes da familia. Xusto aos dous anos, a mesma operación. Consecuencia: loito indefinido. E despois o alivio.
    Podíase escoitar a radio pero a baixo volume (non fora ser que se enterasen os veciños e pensasen que estabamos de festa); o que estaba totalmente prohibido era escoitar música! Eu, aproveitaba a hora da sesta dos maiores para “puentear” a situación, como dis ti, Xosé. Por encima de non poder saír, ni n siquera á misa da festa da parroquia porque era cantada…, ter que perderme “Los 40 principales”, por nada do mundo! Iso si, sempre vixiando, por se nos cachaban (aquel sentimento de culpa!)

    Parece que falamos de hai 200 anos, pero tan só transcurriron uns 30… Agora podemos recordalo con certa dose de humor, como moi ben narran a túa nai e maila túa madriña.
    Que boa achega este documento!!

    Apertas

  4. Gústoume moito! Noraboa as dúas redactoras, e a Xosé non o podían contar mellor! Tamén o cámara, que grabou sin temblarlle o pulso. Que bo equipo!

    A roupa negra era unha forma de dicirlle o mundo, que che morrera alguén. E a música símbolo de festa, polo que había que mostrar o dolor públicamente. Na miña parroquia, cando morría un cabo de casa, hasta se sacaban os animales fora, cando o defunto salía para a iglesia. Non sei si era para mostrar respeto ou a despedida!
    Miña nai, puxo loito con nove aniños, cando lle morreu a súa mamá. Imaxinade que traxedia, para unha nena, verse vestida toda de negro e non poder ir a ningún sitio. Ela recorda con moita dolor, que uns días despois do enterro. Foi a festa dun santuario o lado da casa, e a xente mandouna pa casa, porque non podía estar alí, era unha vergonza, un pecado e unha falta de respeto. Que pena! Pobre nena,acaso non tiña xa abondo oscuridade na súa vida?
    Este vídeo, fíxolle recordar moitos momentos. E díxome, que escribira que e todo certo o que aquí se conta, e que está moi ben explicado. Parabéns a Falabarato, por sacar a relucir temas do pasado, que aínda hoxe en día, se ve de vez en cando.
    Eu por desgracia, fai case 16 anos sufrín un pérdida familiar moi dolorosa, que a día de hoxe aínda sufro. Pero non puxemos loito, fomos moi criticadas, pero eu cumplin a promesa que lle fixera, de non vestirnos de negro. O loito, lévase no corazón, non na roupa, nin nas prohibicións de disfrutar da vida. Non e xa dabondo o dolor e a tristeza…!

    Un abrazo para os tres protagonistas, e noraboa polo maravilloso traballo!

  5. escoitar falar do loito con esa gracia fai pensar en costume lonxano; pero non é tanto… pasouche a tí e a máis; e non sodes tan vellos.
    [A anécdota túa co transistor a min prodúceme moita ternura.]

    Si, é a realidade…

  6. Beato Darzádegos says:

    Bos días amicus:
    Lo que más me gusta, todo me gusta, es ese hule y hubiera dado cualquier cosa por estar a esa mesa escuchando tranquilamente, zampando bollos, café negro, galletas, bizcochos y ….filloas con crema o solas….
    Al lado de esa parterre de bacelos,con un vaso de tinto y rixons, con postes de granito que me recuerdan siempre a menhires alineados con una función doméstica.
    Breves saludos.
    Deica logo amicus.

  7. Isto si que é naturalidade e non os contertulios/as do Sálvame!!!
    Impresionante o ben que dan nas cámaras estas dúas mozas.
    Noraboa!

  8. Gustóume moito a reportaxe. Por certo que acordo ben ese tempos, anque xa daquela andaban os costumes máis relaxados.
    Parabéns ás señoras actrices. Naturalidade, a fala coidada e ben a modiño, o sorriso cando convén e unha memoria que xa quixeramos outros… ;))
    Magoa de non poder probar o viño, ho….

    Un saúdo

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: