post

os ricos non deberían morrer nunca

Teraste fixado en que os medios de comunicación senten verdadeira devoción polas persoas que acadan os cen anos de vida: foto soprando as velas, foto con netos e tataranetos darredor, entrevista na que a velliña desvela que o segredo da súa lonxevidade reside no traballo, ou no consumo de carne de porco, ou na maxia do viño da casa…

Pois ben, aquí non queremos ser menos, de maneira que hoxe traemos unha microhistoria na que aparece un dos poucos homes de Oza que chegaron a ser centenarios. Completan o reparto a súa muller e máis unha irmá dela. As irmás eran de casa rica, e por ricas se tiñan, mentres que o home fora sempre pobre. Pobre, si, e tamén moi metódico no traballo e nas comidas, segundo me contou varias veces meu pai, que falaba bastante con el na saída da misa ou cando tiña que ir tornar a auga ata a Hermida.

Parece ser que estaban un día as irmás falando entre elas. Parolaron, parolaron e tanto parolaron que a conversa as acabou levando a zonas de penumbra. Foi daquela cando a muller do noso centenario lle dixo á irmá as palabras que levo gravadas desde que as escoitei por primeira vez:

Ai, chechiña, así e todo que triste che é morrer e ter que deixar aquí tanta riqueza como temos! Ao meu home, en cambio, como é pobre non che lle importa nadiña morrer!

Comments

  1. pois a min, que non teño un can [teño unha gata], impórtacheme moitísimo morrer… desenvolvo eu un esforzo tal por seguir existindo que o conato de spinoza quédame pequeno.

  2. Así se fala, dona Zeltia!!!
    (“pobres” irmás ricas e os seus pobres pensamentos, pobriñas elas!…)
    A min, chegado o caso, daríame máis pena deixar a xente que quero.
    Apertas de Pascua.

    [Como lle sigas facendo máis cambios a plantilla, ímonos perderrr… Fala-barato: esa imaxe do panciño como cabeceira, non a cambies, eh! Un acerto!!]

  3. Pobres irmás ricas!!! Penso que podían deixar dito ao home pobre que lle metese todo canto tiñan na caixa.
    Eu teño unha cadela que se chama Checha, chámoa de forma cariñosa “chechiña” .
    Bicos

  4. Áptera says:

    Eu tamén pertezo a esa caste de xente que, aínda non sendo rica, se agarra á existencia con unllas e dentes. Daquí non marcho ata que me boten!
    Repasei mentalmente algunha desas reportaxes que lles fan ás persoas que acadan os míticos 100 anos e lembro ese momento xornalístico ao que te refires: “¿Como fixo vostede para chegar a esta idade tan avanzada?” Moitas das respostas apuntan na dirección dos bos hábitos de vida e traballo (todo iso da vida tranquila e ordenada), pero é ben certo que non falta quen atribúe a vida lonxeva a comer touciño de cocho, tomar augardente ou ao caldo de grelos. Seguro que non lles falta razón.
    Máis dunha vez lles teño oído dicir aos maiores que salvou máis vidas o cocho que a penicilina.

  5. Morrer ou vivir? Deixar a casiña, as leiras, os poucos cartos que teño, o coche… todo eso non me importa, pero deixar a xente que quero co marabillosa que é………. ainda con lágrimas vale a pena vivir.

  6. Quédome co xeito tan fantástico que lle puxeches a esta historia, (coma a todas, si, pero cando xiran o redor desa terriña tan ferm-oZa… e das súas xentes, pois eso ) pouco tempo fai falta para imaxinar a vida dos personaxes. E penso eu, que se as chechiñas do conto erguesen cabeza , dalles unha reviravolta que nin pa que…..Como a tantos outros.
    Saúde e gañas de traballar esa si que é riqueza, o demais como decía outro velliño eche :
    ” fume de caroso”.

    [ e ese panciño que ? polo aí para provocar o dente, non si ??

  7. eliseumera says:

    Cantas menos cousas teñas, menos problemas para facer a mudanza.

  8. Primeiro, noraboa a falabarato pola plantilla nova, ten un colorido alegre e relaxante. A imaxe do pan casa moi ben neste caso co relato, pois antigamente a xente cando ían pro traballo, o único que podían levar a boca -o que o tiña- era pan, cunha copiña de augardente; disque para o frío e as xeadas- pero en tanto bebíana polo vran tamén! E penso que era a súa medicina, porque os desinfectaba! hai que ver a xente de hoxe que a beben, e están coma penedos, ata que lle prenda o lume no peito, jaja. un abrazo Mary.

  9. Gústoume moito a frase! jaja pero as mulleres ricas ou pobres, terán que morrer algún día, non?, e se non dicirlle que poñan todos os cartos nun mandil , que lle digan a familia que llos meta na caixa, como contan que fixo unha muller dunha parroquia veciña á miña, por quererlle cumplir as últimas voluntades, menos mal que se deron conta a tempo, jaja, senón a velliña levaba os cartiños para o outro mundo! querería vivir alá o que non viviu aquí!

  10. Y cuando llegue el día del último viaje,
    y esté al partir la nave que nunca ha de tornar,
    me encontraréis a bordo ligero de equipaje,
    casi desnudo, como los hijos de la mar.
    A.MACHADO
    Preciosa entrada, precioso frontispicio.

  11. Beato Darzádegos says:

    Bos días amicus:
    Esta mísera forma de ver las cosas me recuerda la opulencia faraónica que los conducía al fondo de sus gigantescas pirámides…No veo, salvo en la forma de expresarse de ambas mujeres, diferencias de mezquindad entre la alta clase rica que suele ser previsora y esta otra con menos previsiones. Finalmente la muerte llega para todos y los herederos son los que sufrirán sus deseos por defecto o por exceso. Creo que el anciano encierra mayor felicidad en todos los sentidos….me recuerda a palabras de Rabindranath tagore, en las que hay dos cosas con las que debemos despedirnos de todos y haberlas cumplido: Saber que hemos hecho felices a alguien, saber que por ello somos(morimos) felices…
    Y es que no ver más allá de su propio ombligo conduce a esas conclusiones. Cierto es que quién posee un mísero trozo de tierra , aunque sea en el fin del mundo, posee un tesoro…y no digamos si esa tierra está en el finis terrae,con sus marcos,sus estacas, sus piedras afincadas,sus topillos ,sus…
    Deica logo amicus.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: