post

náufragos

Aproveitei o sol daquela tarde de luns para facer unha camiñata por Compostela. Circulei pola zona vella, atravesei a alameda e baixei ata a libraría Abraxas para botar un ollo. Foi alí onde me pillou a súa chamada.

-Hoxe estou un pouco mal: tiven un desencontro con Fenosa e os cabróns cortáronme a luz.
-…
-Si, xa arranxei o asunto e acabo de pagar a factura agora mesmo, pero ata mañá non me restablecen o servizo.
-…
-Pois eu queríache pedir un favor, se pode ser… Xa sei que che vai soar raro, pero animaríame moito que antes de dormir me chamases para lerme por teléfono calquera cousa ata que colla o sono.
-…
-Iso é cousa túa. Prefiro que non me digas o que me vas ler. Será unha sorpres
a.

Foi colgar o teléfono e atopar diante miña un exemplar de Náufragos do paradiso, a novela inacabada de Lois Pereiro [inacabada, pero non incompleta, como di seu irmán no prólogo]. Eu sabía da existencia dese texto por referencias, pero nunca o tivera diante; nin sequera sabía que xa se publicara. Xa sei o que che vou ler pola noite, pensei, e merqueino.

A sesión de lectura telefónica durou cousa dunha hora. Eu lía e lía, co teléfono enganchado entre a orella e o ombreiro. A veces interrumpíame para pedirme que lese outra vez aquel parágrafo que lle parecera tan fermoso. E líao de novo, claro, e si que era fermoso. A lectura avanzaba a cabalo da medianoite e a súa respiración íame indicando que o sono estaba tomando posicións. Marquei a última páxina que lin: Bernal observou que falaba sen comas: todos puntos, frases cortas, esenciais. Quixo facer o mesmo: separar os puntos.

Comments

  1. O que che pasa a tí non lle pasa a ninguén!
    E aproveitando que lle ías ler a alguén que estaba ás escuras [Non ter luz non é só estar na escuridade: é non ter tele, nin ordenador, nin cociña ou microondas, non ter ducha… é estar no deserto!]
    Como non quitaches partido da situación e lle liches un conto de MEDO? [eu faríao hahaha] Non o digo porque Lois Pereiro non estea ben, pero igual non é o máis axeitado como “nana”… 😉

    Se outra vez non te atopas tan complaciente, pódeslle dicir que inda que ler pola súa conta á luz dunha vela é peligroso, nos “chinos” venden unhas lanternas moi xeitosas e con esas non prende lume se lle pilla o sono lendo… [és ben bo amigo, ho, había ser eu!]

    [Exquisita linguaxe a da novela “inacabada”… Moitos nos sentimos náufragos botados dun paraíso, aferrados a esperanzas nimias no mar inmenso que é o baldeiro, as dúbidas, o desamor]

  2. Áptera says:

    Estas historias que contas teñen algo que me atrapa, e aínda non sei o que é.

  3. Beato Darzádegos says:

    Bos días amicus:
    Si no hubiera sido por esa altruista y alucinante idea creo que alguien hubiese naufragado en el mar de las tinieblas nocturnas, mejor así. Gran idea para promover una empresa de “nanas por teléfono” el nuevo servicio, ahora también con supletorio infantil…jeje.
    Deica logo amicus.

  4. Esta historia recordoume a Michael Berg (David Kross) e Hanna Schmitz (Kate Winslet); nin que dicir ten que en contextos moi diferentes, evidentemente.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

A %d blogueros les gusta esto: