post

mans de terra

xúroche que foi unha semana longa longa
tan longa que case interminable

e as miñas mans

estas mans que aporrearon mil teclados
e executaron a orde de arquivar
absurdos papeis superimportantes
en carpetas recicladas

estas mans que tamén estreitaron
outras mans astutamente ofrecidas
por sorrintes fenicios que venden grampadoras
e post-it
e produtos que borran a tinta
[por cada tres caixas mándoche unha sen cargo, eh]

manciñas que moveron cadeiras e mesas
cadeiras veñen
mesiñas van
cadeiras veñen e van

pero hoje é sábado, amanhã é domingo

e as mans xa devecían
esperaban con ansia que chegase o sábado
xusto este sábado
para ser por fin de terra

e de terra os meus dedos que aloumiñan a fariña

a masa está a levedar
nunha hora haberá pan da cor da terra
pan de terra para empezar o día

amén

Comments

  1. preguntaría por que xusto este sábado
    un texto que crea unha atmósfera así, para que veña alguén e se pare niso.

    Trinta séculos lutou a humanidade pela semana inglesa
    Descansasse o Senhor e simplesmente não existiríamos
    Seríamos talvez pólos infinitamente pequenos de partículas cósmicas em queda invisível na terra.

  2. Pero que preciosidade…De quen é? Quero ler algo máis!!!

  3. Así é o pan da paz, o pan da tranquilidade, o pan do amor, o pan da terra que nos une ao pan…

    [o pan que agocha Amancio Ortega]

  4. E como resultado desta longa-longa-dura-e-intensa semana, mira que poema tan xeitoso conseguiches artellar. Recolliches de todo, só che quedou explicar o contexto no que creaches a obra; aquelas musas (cento e pico…) axudaron, ou non?
    E comenzas a finde aloumiñando a fariña, que privilexio!!!
    Xosé, grazas por contárnoslo.

    Para rematar: collería as palabras de Mar (co seu permiso), non se me ocurre mellor conclusión!!

  5. Unha aperta moi forte con mans de terra. Continúa escribindo, porfa. Non pares!

  6. Caravaggio says:

    Para quen queira oír na voz de Vinicius de Moraes o poema ligado no post:

  7. Andrea says:

    Eu moitas veces sinto o desexo de abrazarme ao esencial, ao máis primixenio, ao pan, á terra. Neses momentos recordo o que dicía Frei Luís de León:
    “Que descansada vida
    la que huye del mundanal ruído,
    y sigue la escondida
    senda por donde han ido
    los pocos sabios que en el mundo han sido”
    Peo non podo esquecer que as mesmas teclas que serven para “arquivar absurdos papeis” deixanme ler poemas como o teu.

  8. Tamén as miñas mans, esas que acariciaron suavemente o teclado toda a semana, serviron paraextender o abono pras legumbres e as patacas “este sábado pasado á tarde”.

  9. Din que foi pola mañá.
    O tempo, pasar pasou
    máis que paseniñamente,
    íbanlle caendo á beira
    as decoloridas follas
    dos meses dos calendarios
    naquel outono da vida
    daquela vida baleira.

    O latexar daquel peito
    cansado de debuxar
    tantos regos sobre a pel
    daquel campo seco e estéril,
    pra tan solo recoller
    o amargo froito de ira
    de rabia e desolación
    cando se torna senil.

    Vendo como cando mira
    con ollos cheos de bágoas
    a sombra que lle precede,
    esa longa noite escura
    derradeira luz do día,
    dando paso á negra noite
    de sonos e pesadelos,
    de medos e de amargura.

    Un regueiro de emoción
    percorreulle-las arterias
    ó vel-a claridá do día
    cando as estrelas se van.
    O aire fresco na cara
    esa nova sensación
    voltar de novo a vivir…
    Din que foi pola mañá.

Deixa unha resposta a uxio Cancelar a resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: