post

troitas

Un vello estanque.
Tírase unha ra:
ruído da auga.
[Un haiku de Matsuo Bashō]

Aura publicou hai uns días cinco fotos duns muíños que sobreviven ao pé do río Vilameá.

Escribín un comentario.

O retrovisor achegoume ao neno que ía con seu pai ao muíño. O Tella era entón un río, non o fedorento surtidor de veleno no que pouco despois se convertiría [di que si, Uxío!]

Algunha vez colliamos unhas troitas cando volviamos para a casa. Non as pescabamos: simplemente atrancabamos algunha presa pequena para que quedasen atrapadas. Despois gardabámolas no saco da fariña e así ninguén sabía do noso delito.

O comentario quedou aí. A pinga de humor que lle faltaba púxolla alguén que o veu e me mandou inmediatamente un correo poñendo as cousas no seu sitio:

-Troitas pillabas as que eu che deixaba ir, que primeiro pasaban pola beiriña do meu muíño.

Comments

  1. É o bo que tén isto da rede, que sempre aparece alguén por onde menos se pensa.

    Os enlaces non me abrían ben, e mellor case que non me tiveran aberto, porque o vídeo ese no que Uxío vai amosando o río, deixoume descorazonada.

    por certo, alguén cho valorou cun punto negativo; se cadra o que querían calificar era o que contaba, non a maneira de contalo! [ata eu estiven a punto de darlle un negativo tamén]

  2. Temos un prado ao ladiño do noso muíño e cando eu era pequena meu pai tróuxome unha troita viva. Púxoma nunha tina con auga e estiven non sei canto tempo toda contenta mirando pa ela. Era tan bonitiña!!!! Pero claro, pouco durou e farteime de chorar por ela. Non sei se levei máis desgusto eu ou meu pai ao verme con tanta peniña.

  3. Imaxínovos e encántame. Por unha banda: a tenrura da Aura debulladora e por outra, ós irmás Fuentes enfariñadores de troitas. Compre maña e boa práctica pra suxeitar coas mans troitas vivas!!!
    e que non se escorran.
    Os delincuentes viñeron despois….

    Fai un ano Aura achegaba un enlace sobre troitas. E hoxe toca a convivencia.

    Xuntanza familiar:
    – Xa é a segunda vez que vamos… aquelo é un paraíso… é todo tan distinto…non muller se te organizas non é tan caro…
    [repertorio da nora dun dos constructores de máis potencia de Galicia]
    – Coa “punta da cana” habíache que dar a ti, a ver se encartas e che sobe a sanjree a cabessa!!
    [esto como non, é do artista da familia]

    Unha aperta.

    • Harmony says:

      Eu tamén visualizara esa imaxe, os dous irmáns rescatando as troitas enfariñadas… Sen dúbida, unha escena ben divertida e entrañable!
      “H”, déixasme pampa coa túa habilidade gravadora; mira que lembrar o que saía en Harmonía hai un ano! (Fun mirar e tiñas razón: buscara troitas para acompañar ao río Deza ao seu paso por Zobra. A miña devoción polos ríos é de sobra coñecida, pero nunca se me deu por pescar. E as troitas semellan tan escorredizas…).
      Apertas.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

A %d blogueros les gusta esto: