post

o que os vellos non deben facer

Os vellos non deben de namorarse é o título da única obra de teatro que escribiu Castelao. Vou a interné e entérome de que esta peza se estreou en Bos Aires hai setenta anos, e ese é tempo máis que suficiente para que calquera artefacto cultural quede relegado á condición de reliquia.

Pois de reliquia, nada, a teor do que me chegou onte durante a representación que ofreceron unhas mozas e mozos de Silleda. Cónstame que non tiveran ocasión de ensaiar moito, e iso sempre pesa no resultado final, pero conquistáronme coa desinhibición e a alegría desbordante que despregaron durante toda a actuación. O público, formado tamén por xente noviña, contaxiouse dese bo rollo e subliñou con gargalladas os momentos cómicos da obra.

Fixemos tamén unha versión en formato videoghit para os amigos de EtiColmeiro. Para vela, preme aquí.

Comments

  1. Pois cando hai que dar os parabéns, danse, que carallo!

  2. silledense says:

    O mellor é ver que ben o estaban a pasar mentres actuaban. Canto tiñamos que aprender os maiores desta rapazada!

    • Áptera says:

      Ben dito, Silledense, dá tanto pracer ver a esa xente feliz que mesmo dan ganas de atar un pano á cabeza e sumarse ao coro das chorimiqueiras. Ata o mesmo morto ponse a rir máis dunha vez, se non vin mal…

  3. Harmony says:

    Aplausos e parabéns!!
    Emociona ver actuar aos rapaces e rapazas con tal espontaneidade e alegría.

  4. o videoghit e moi movidiño, con ducias de preciosos ollos mirando á cámara, sorrisos chispeantes e todo ben aderezado coa música.

    E a obra, que vou dicir da obra, unha xira habían de facer. [a min paréceme que xa empezo a recoñecer algunha das rapazas]. ai! (suspiro) falta sincronizar o tempo, que polo lugar ese podia estar sendo o meu instituto.

  5. Están as nubes chorando por un amor que morreu…
    Os vellos non deben de namorarse non pode pasar desapercibido. Pero Dulce Pontes, Misia e tantas outras axudaron tamén a que así fora.
    Parabéns a esta rapazada.

  6. Anónimo says:

    Que cousa tan simpática! Ese colexio é unha mina!!!

  7. Anónimo says:

    E eses frasquiños antigos, que xa poucos quedan, que adornan as boticas cun sabor a antano. Aquelas boticas que eran verdadeiros obradoiros de mediciñas sanas, non como as de agora, autenticos velenos. Non lles falta detalle. E traballanche ben neste instituto estes rapaces. FElicidades, animádevos que valedes moito, xa lle gustaría a moita farándula valer o que valedes vós.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: