No tuve amor a las palabras;
si las usé con desnudez, si sufrí en esa busca,
fue por necesidad de no perder la vida,
y envejecer con algo de memoria
y alguna claridad.
[Francisco Brines]
Non lembro ben os detalles, pero creo que a súa historia empezou no bar no que os dous paraban para xantar. Tería que tela a ela diante para que me dixera en que momento comezou a reparar naquel home calado e serio. Seguramente pasou bastante tempo antes de que se decidise a pedirlle permiso para sentar na mesa del. Despois viría, imaxino, unha longa tempada de conversacións, de lazos que se foron estreitando ao compás do café da sobremesa, cómplice unha vez máis.
O seu debeu ser un namoramento deses que van cocendo a lume lento, co mesmo vagar co que o orballo acariña pacientemente a terra ata enchoupala. E a eles xa nunca os ía abandonar aquela lentura, a pesar de ter que vivir a súa relación ás agachadas durante moitos anos de cruel clandestinidade.
Non deixaron de verse cando el enfermou do mal que o ía matar. Seguiron amañándose para estar xuntos cando e como podían, ás agachadas sempre, e ela viviu a lenta agonía do seu namorado coa angustia de saber con toda certeza que ninguén a avisaría cando el morrese.
Á fin, un baleiro no corazón, unha memoria que queima.
[Acordeime desta historia mentres vía Bicicleta, cullera, poma (Bicicleta, culler, mazá), un excelente documental de Carles Bosch que lle dá protagonismo, precisamente, á loita por manter viva a memoria que se esnaquiza]
Falaron