A idea de facer un vídeo só con fotografías levaba moito tempo rondándome. Como pasa con tantas outras cousas, só faltaba que aparecese unha chispiña que me levase á acción.
Pois resulta que apareceu a chispa, e foi no curso dunha conversa con Zeltia. Comentoume que quería facer un time-lapse -un palabro totalmente novo para min nese momento- e faloume das dificultades técnicas ás que se enfrontaba. Unha delas, posiblemente a principal, era dispor dun sistema que permitise facer fotos a intervalos regulares sen ter que estar pulsando o disparador.
Uns días despois púxenme a bucear pola rede e atopei un software gratuito que permite ampliar radicalmente as capacidades que traen de serie as cámaras réflex dixitais. Chámase Magic Lantern e incorpora, entre outras moitas cousas, un intervalómetro moi doado de axustar.
Resolta a cuestión técnica de base, o que fai falta é un trípode e gana de pasar horas mirando como a cámara queima obturador para acumular uns centos de fotos que darán para uns poucos segundos de imaxe en movemento.
O vídeo está na conta dos meus amigos/as de EtiColmeiro, que teñen en marcha o concuso Videoghit 2.0. Quen queira participar está a tempo!
estou morta de envexa! non é un time lapse, son máis dei 20 mini-time-lapses…!! E eu que xa me conformaría con un de 20 segundos… non me vexo con ánimo para ir resolvendo todas as dificultades que leva un traballo como este, e sabes canto me apetecería ser quen de utilizar esta técnica, creo que é un recurso expresivo no que me sentiría cómoda.(Bueno, se o intento, espero contar coa túa axuda, coma sempre, Mr. Teacher)
As partes que máis me gustaron son a do pan, os reloxios (tanto significado!), o queixo… bueno, as domésticas todas, incluso esa dunha toupa debaixo do edredón!
o Pico Sagro, o aparcamento do Instituto, o charco… jajaja bueno, vou terminar citando todas as secuencias!
Parabéns Falabarato!!!!
Excelente, el video, la paciencia, el procesado, el revisado,el movimiento, la música, el movimiento, el revisado, el procesado, la paciencia, el video excelente.
Saúde e Ceibedade
b:Deíca-r
Mui bo traballo !.
encantáronme un par de secuencias que me mostraches esta semana…
O resultado final: IMPRESIONANTE!!!
Larga vida
Así naceu o cine, non? Eu nada podo dicir das cuestións técnicas, pois deso non entendo nadiña, pero si que resulta curioso o efecto que producen as imaxes: hai un tono así como antigo nesas composicións que as fai moi atraíntes.
Moitas grazas pola vosa participación. Seguímonos vendo.
Impactante traballo. Ese contraste entre dúas moles, o Pico Sacro e a Cidade da Cultura está moi logrado. É a neutralización do “Tempus fugit”…A eclosión do pan….
As sabias palabras de Eva Veiga “Cada cousa aparece e disípase” leváronme a outro sabio, o rei Salomón:
“Hai un momento para todo e un tempo para cada cousa
baixo o sol:
Un tempo para nacer e un tempo para morrer,
un tempo para sementar e un tempo para recolleitar o sementado.
……
un tempo para demoler e un tempo para edificar;
Un tempo para chorar e un tempo para rir,
……
un tempo para tirar pedras
e un tempo para recollelas;
un tempo para abrazarse
e un tempo para separarse;
Un tiempo para buscar
e un tempo para perder;
un tempo para gardar e un tempo para tirar….
un tempo para a guerra
e un tempo para a paz”
Libro do Eclesiastés, capítulo 3, versiños 1-8, século IX a. de C.
Parabéns pola presentación desta nova xoia.
Outro excelente traballo, Falabarato!
Xa hai tantos detalles técnicos explicados! As secuencias de imaxes, as conexións e os significados…
E moito me gusta o comentario-aportación de Mer…
Apertas de maio
que preciosidad de time-lapse!
Impactoume a imaxe do pan fermentando e o queixo derretido. Describe perfectamente a vida, todo nace e ten unha época brillante, alegre… pero… desgraciadamente, antes ou despois, acaba desaparecendo… en definitiva, morrendo.
Da gusto ver a cara dos alumnos de informática, que concentración!
O traballo e estupendo, parabéns os dous, Zeltia e Xosé.
Eso que eu son máis de cousas e imaxes con calma, e por momentos, como teño vértigo, dame a sensación de que como as veces cambia tan rápido, vaiseme a cabeza.
Ai Dios, e xa será cousa da edad!!!
Saludos, Mari de Piloño.
Encantoume.
Por certo, sabías que a Dalí se lle ocurriu pintar “Os reloxos blandos” ( esa especie de metáfora sobre a flexibilidade do tempo) cando viu un queixo Camembert derreténdose?